Ég er eldurinn sem brennur burtu fortíð
Ég er öxin sem sker í sundur fjötra
Ég er ísinn sem læknar öll þín svöðusár
Ég er beinin sem að ösku munu verða
Ég er ekkert að engu og varða að neinu: Hof úr holdi.
Sárin eru farin
Biðin er á enda
Ég mun ekki blæða
Ég mun ekki bíða.
Hin hljóða sorg, situr yfir skógi.
Hinir miklu Hamrar, halda uppi himni.
Hin fullkomna þögn, ég staldra við
Hvað er hið endanlega svar?
Ég spyr hið djúpa myrkur
Hljóð berst úr rökkrinu og segir :
Ekkert sem lifði
Ekkert sem dó
Ekkert sem Geymdist
Ekkert sem vó
Við hina magnþrungu á
Við hina yfirgnæfðu þögn
Ég finn andardráttinn slakna
Ég finn hljóðið magnast.
Því hverfur og endar allt...
Svartholið myndast og myrkrar að
Haldinu er sleppt... og mér er kalt.
When you enter the blue hell, you are frozen, unable to get out. That ability that this album has to catch you and not let you go is what I applaud the most about this band. One more life experience, but an ordinary experience, an atmospheric and depressing journey, difficult to forget. Frank Román